Belevenissen op de Borg | Kleine adonis

Een paar turven hoog. Hij viert het feestje al voor hij binnen is. Op de arm van zijn vader mag ie waarschijnlijk voor het eerst van zijn leven een museum in. Een kaartje in z'n knuistje. 

Dat weigert hij af te staan. Praten kan hij nog niet, lopen heeft hij net een beetje geleerd.

Hij wijst, hij gebaart, hij lacht zich te pletter.

Dan wil hij showen dat ie kan lopen.  't Is vallen en opstaan!

Met pap en mam in de borgkeuken: Eindeloos!

Ik ga terug naar mijn desk om andere bezoekers welkom te heten.

Opeens is de kleine turf weg. Spoorloos!

Grote paniek. Zoeken!

Allereerst de kelder. 

Die deur staat open en daar is een vervelende stenen halfronde trap met enge hoge treden naar beneden. Ik houd mijn hart vast. 

Alle aanwezigen in de borg zoeken mee.

Dan wenkt een van de bezoekers ons naar de slaapkamer.

In het eeuwenoude hemelbed ligt de kleine turf heerlijk te slapen. Gewoon onder het touw doorgekropen. 

Hij was een beetje moe!

Ik adviseer de ouders lekker ontspannen, zonder hem, de Borg te gaan bekijken. Ik houd hem wel in de gaten.

Bezoekers genieten mateloos en houden zich, als bij afspraak, bij de slaapkamer muisstil.

Als hij weer wakker is hebben pap en mam in alle rust van de Borg kunnen genieten.

Bij hun afscheid moet ie me een bedankhandje geven.

Daar doet hij niet aan. Hij leunt vertrouwelijk met z'n armpje op mijn knie en kijkt me met een smeltende blik aan. Hij staat verdorie gewoon te flirten!

Ik kijk ze na als ze de Borg verlaten. Op de brug zie ik over de schouder van pappa een klein duimpje omhoog gaan in mijn richting. Of verbeeld ik het mij?

In ieder geval was ik even heel verliefd op deze kleine Adonis.