Belevenissen op de borg | WASFILMPJE

Drie dames op leeftijd komen de borg bezoeken. Allen op hippe sneakers. Voorzichtig wordt de voordeur geopend. Nieuwsgierig kijken ze naar binnen. "Bent u open?" Duidelijk een vriendinnenclubje. Een dagje op stap naar Verhildersum. 

"Wat woont u hier mooi..." Ik  leg uit wat er zoal in de Borg te zien is. Voor de kelder waarschuw ik altijd even voor de enge stenen, halfronde, trap en lage doorgangetjes. "Stoot uw hoofd niet!"

"Kijk ook uit voor de vele drempels en trappetjes. Ik wil niet dat u straks op uw neus ligt." Ze beloven lachend goed uit te kijken en gaan op pad. Vooral de eetkamer heeft hun volle interesse. "Och Sara, kijk nou, we kunnen zo aan tafel. Wat schaft de pot vandaag?"

In de kelder vinden ze de wijn- en weckflessen. "Doe mij maar een wijntje! Mevrouw, wat zit er in die weckflessen. Ziet er niet zo smakelijk meer uit!"

Ik deel ze mee dat de wijnflessen leeg zijn en de weck zo'n 50 jaar oud is. Teleurstelling alom.

Ze genieten hoorbaar en lachen zich te pletter om de chique po onder het bed in de slaapkamer. "Oh ik zie ze al zitten op die po. Mevrouw de gravin in haar lange nachtpon die nodig moet plassen. En de graaf die zich nog een keer omdraait en verder snurkt."

Ze willen ook de zolder zien. Ik waarschuw voor de hele hoge trap. Vinden ze geen probleem. "Mevrouw, we zijn nog hartstikke lenig hoor."

Ik vertel ze over het wasfilmpje op de zolder. "Als u dat gezien hebt doet u vast een dikke strik op uw wasmachine."

Als ik een klein half uur niets meer heb gehoord van de dames begin ik me een beetje ongerust te maken. Het is wel heel erg stil boven.

Voorzichtig sluip ik de trap op en gluur stiekem om het hoekje. Ze hebben een paar stoelen voor het hek geschoven en zitten geboeid naar het filmpje het te kijken. 

Dat gaat over de behandeling van de droge was, vooral lakens en slopen, in het begin van 1800. Mangelen, strijken, vouwen.  Het filmpje staat op continu draaien en begint, na zo'n 10 minuten, steeds weer opnieuw, ondersteund door muziek. Dat hebben de dames waarschijnlijk niet door. Ze blijven kijken.

Ik wil geen luistervink spelen, maar iets houdt me tegen. Ik nestel me op de bovenste tree van de trap en geniet! Het is gelukkig rustig in de Borg."Als ze dat allemaal steeds maar opnieuw moeten doen, zijn ze aan het eind van de dag toch bekaf. Ben blij dat ik nu leef. Wat een werk!"

Als het trio weer beneden komt raken ze niet uitgepraat over de was anno 1800. En dan gierend van de lach: "Die lagen s'nachts in bed nog lakens te rollen..." Ik laat ze in de waan dat het weliswaar zwaar werk was, maar dat ze die handeling echt niet de hele dag aan een stuk door deden.

Ze hebben in ieder geval hun andere vriendinnen een massa boeiends te vertellen over vooral de waszolder van Verhildersum.