Belevenissen op de borg | AFSCHEID

Altijd een dame! Tot in de puntjes verzorgd. Charmant. Zelfs met modderige rubberlaarzen aan onder haar mooie rok.

Modderspatten in het gezicht, haren in de war als ze in weer en wind op pad moet met politiemensen als de Leenster jeugd zich weer eens heeft uitgeleefd op Verhildersum.

Om vervolgens terug te keren in de vergadering. Rubbers uit, mooie laarzen aan, haar weer in model en make up bijgewerkt. Alsof er niets is gebeurd. Altijd een dame!

In mijn columns noem ik collega's nooit bij naam. Voor haar maak ik een uitzondering: MONIQUE. Met hoofdletters, zonder achternaam. Ruim zeven jaar leidde onze directrice het landgoed met strakke hand. En nu gaat ze met pensioen.  Verhildersum heeft heel veel aan haar te danken!

Onze grande dame:  Zorgzaam, altijd belangstellend, troostend, attent, lief, een luisterend oor, een bemoedigend mailtje of telefoontje in moeilijke tijden, complimentje, af en toe een schouderklopje.

Maar ook super eigenwijs, soms kortaf, niet snel toegeven. Ja is ja en nee is nee. Streng doch rechtvaardig.

Maar ik kon haar af en toe wel achter het behang plakken! Daarbij ook oh zo kwetsbaar.

Directeur van Verhildersum.

Een zware, soms bijna onmogelijke, baan. De zorg en verantwoordelijkheid over zo'n 150 vrijwilligers en een kleine, voor haar super belangrijke, staf.  Ze kende bijna iedereen bij naam.

Ik trof haar verleden week even in het Koetshuis. Ze moest nog wat dingetjes regelen.

 "Hoe gaat het met je?" Ik vertelde haar over mijn ongeneeslijk zieke vriendin. Ze slaat troostend een arm om me heen. Iemand roept haar. Ze reageert niet. Dit gaat even voor!

Ik zal haar missen deze supervrouw, die in noodgevallen zelf achter de kassa kroop. Met zware rolstoelplaten liep te sjouwen. Niet schroomde de hamer te pakken en en zelf reparaties te verrichten.

Voor ons blijft ze altijd een prachtige, mooie dame, die uitstekend in het decor van de Borg paste. Met of zonder modderspetters!

De verantwoordelijkheid voor Verhildersum en zijn mensen valt nu van haar af. In juli verruilt ze haar woning in hartje Stad een paar weken voor haar huisje in Pieterburen.

Geen mooie kleren, maar spijkerbroek, t-shirt en sneakers. En lekker dicht bij Verhildersum om eventueel op de fiets even een bakkie 'troost' te gaan halen. 

We zijn hopelijk nog lang niet van haar af!

En als ze dan langskomt hoop ik niet weer die blunder van enkele jaren geleden uit te halen, toen ze op een drukke, zonnige middag, in vrije tijdskleding en zonder make up langskwam. 

Ik herkende haar niet en vroeg haar om het kaartje te laten zien. Voor mij een genant moment. Monique kon er hartelijk om lachen.

"Je komt toch op mijn afscheid", riep ze me verleden week nog na.

Lieve Monique, al moet ik er kruipend naar toe!